Over mij

Mijn naam is Alie en ik ben 61 jaar. Mijn psychische problemen stammen al vanaf mijn tienerjaren, waarbij ik toen al met opnames te maken kreeg. Maar zoals zo vaak bij een bipolaire stoornis, duurde het lang voor de diagnose Bipolaire stoornis werd gesteld. Er lagen soms heel wat jaren tussen de symptomen, maar uiteindelijk kon ik er niet meer omheen dat ik een psychisch probleem had.

Na een zoektocht van jaren en verscheidene diagnoses verder, heb ik in 2016 een langdurige en heftige manie doorgemaakt. Daarbij was ik ook behoorlijk psychotisch. Pas daarna werd de diagnose manisch-depressief, oftewel Bipolaire stoornis type I gesteld. Ik was er blij om. Eindelijk viel de puzzel van mijn leven in elkaar. Alles klopte gewoon. En eindelijk kreeg ik het begrip en de behandeling die bij deze aandoening passen.

Voor mij waren er twee toverwoorden: psycho-educatie en een stemmingsstabilisator. Lithium blijkt goed te werken bij mij en ik zit over het algemeen goed in mijn vel, functioneer goed en kan de dingen goed aan. Ik doe weer vrijwilligerswerk, beoefen mijn hobby’s – en dat zijn er nogal wat – en kan mijn sociale contacten goed onderhouden. Wat wil een mens nog meer.

Het bleef mij maar bezig houden dat ik zo lang heb rondgelopen met deze onbehandelde aandoening, terwijl ik zo vaak signalen heb geven die duiden op deze aandoening. Het is niet zeldzaam dat mensen met een bipolaire stoornis pas veel later na het uitbreken van een eerste episode deze diagnose krijgen. Velen krijgen daarbij net als ik eerst vaak onterechte diagnoses en etiketten, zoals persoonlijkheidsstoornis opgeplakt. Pas met de juiste diagnose kan ook een passende behandeling worden gestart.
Ik denk dat het beter kan. Veel leed kan worden voorkomen wanneer behandelaren beter doorvragen en alle mogelijkheden openhouden. Mijn ervaring binnen de psychiatrie is dat wanneer behandelaren eens op een ingeslagen weg zitten, zij voortgaan op die weg en niet meer daarbuiten kijken. Een soort tunnelvisie dus.
Ook ben ik groot voorstander van inspraak van de patiënt. Luisteren naar wat deze te vertellen heeft kan een wereld van verschil maken. Vragen, luisteren en doorvragen over klachten in het verleden, familiegeschiedenis. Maar ook toegeven dat je ook fout kunt zitten met een diagnose en dan in staat zijn om opnieuw te beginnen. Het kan allemaal net het verschil maken. Soms tussen leven en dood.

Ik hoop door het vertellen van mijn verhaal op deze site een bijdrage te leveren aan verandering.

Verder wil ik een ieder die erin geïnteresseerd is, laten zien hoe ik met mijn kwetsbaarheid omga. En dat een bipolaire stoornis niet wil zeggen dat je niet gewoon kunt deelnemen aan de maatschappij. Soms loop ik even uit de pas of ben ik knettergek, maar meestal ben ik een heel gewone huis-tuin- en keukenmama en -oma. Ik doe spelletjes met mijn dochters en mijn kleindochter. Ik ga met mijn kleinkinderen naar de speeltuin en ik lees ze voor. Ik maak een sociaal babbeltje met mijn kapster en pedicure en ik ga naar mijn clubjes waar ik gewoon Alie ben en niet de patiënt. Op mijn vrijwilligerswerk word ik gezien als een waardevol persoon die graag iets voor een ander doet en inzicht heeft. En zo kan ik nog wel even doorgaan.